Najava današnje panel diskusije pod simboličnim i pomalo pretencioznim nazivom „Da li Tuzla može bolje?“, koju u Ateljeu „Ismet Mujezinović“ organizuje inicijativa Zdrava Tuzla, ponovo na javnu scenu izvlači dobro poznata lica tuzlanske akademske i nevladine scene. Među panelistima su, uz izvršnu direktoricu RTV Slon Albinu Vicković, analitičara i jednog od osnivača podkasta „Radion“ Zlatka Ledića te moderatoricu Jelenu Mićanović, i univerzitetski profesori s Filozofskog fakulteta u Tuzli – Jasmina Husanović i Damir Arsenijević.
Upravo prisustvo ovog profesorskog dvojca u ulozi onih koji bi građanima trebali ponuditi recept za „buđenje“, „deblokadu mjesnih zajednica“ i „borbu protiv zarobljenih institucija“ otvara suštinsko pitanje kredibiliteta, pamćenja i društvene odgovornosti.
Sjećanje na februar 2014: Od radničkog bunta do sterilnih sala BKC-a
Tuzla nema kratko pamćenje, iako se akteri javnog života često ponašaju kao da historija počinje od njihove najnovije najave na društvenim mrežama. Kada se danas postavlja pitanje može li Tuzla bolje, nemoguće je zaobići činjenicu da je Tuzla tu priliku imala u februaru 2014. godine – kada su radnici uništenih giganata i obespravljeni građani pokrenuli najautentičniji socijalni bunt u poslijeratnoj Bosni i Hercegovini.
Upravo su tadašnji „plenumski“ ideolozi i salonski teoretičari, među kojima su ključnu ulogu igrali akteri s Filozofskog fakulteta, energiju ulice i opravdani radnički bijes odveli u zatvorene i sterilne dvorane Bosanskog kulturnog centra (BKC). Umjesto konkretnog političkog i socijalnog pritiska koji je mogao donijeti stvarne promjene, građanski bunt je tada pretvoren u beskonačno teoretisanje, iscrpljujuće debate i pisanje proglasa bez ikakvog dometa. Rezultat tog „usmjeravanja“ bio je potpun slom energije, ubijanje svake nade u pojam i povratak na staro – dok su građani ostali u istim problemima, a akteri te priče nastavili graditi svoje akademske i projektne karijere.
Salonizam na budžetu i pitanje stvarnog intelektualnog utjecaja
Danas, dvanaest godina kasnije, pod novim ruhom organizacije Zdrava Tuzla i u gradskom prostoru Ateljea „Ismet Mujezinović“ (čiji su uslovi korištenja također pitanje za javnost i gradske strukture koje se na panelu navodno kritikuju), ponovo se nude slične fraze o „sigurnosti i brizi u širem smislu“, „demokratizaciji“ i „participaciji građana“.
Međutim, javnost s pravom postavlja pitanje: ko to danas građanima drži lekcije o egzistencijalnim problemima i energetskom siromaštvu?
Uvidom u javno dostupni Registar zaposlenih u javnom sektoru Tuzlanskog kantona (putem Ureda za borbu protiv korupcije i upravljanje kvalitetom TK na adresi anticorruptk.ba), sasvim je transparentno kolika su mjesečna primanja redovnih profesora na Univerzitetu u Tuzli (cca 4.000 KM osnovna plata).
Riječ je o stabilnim, visokim budžetskim platama koje su godinama sigurne, neovisne o tržišnim potresima, inflaciji i problemima s kojima se suočavaju radnici u realnom sektoru ili penzioneri u tim istim mjesnim zajednicama o kojima se danas raspravlja.
Biti akademski obrazovan građanin i nositi univerzitetsku titulu nije sporno, ali između akademskog zvanja i stvarnog, hrabrog javnog intelektualca koji dijeli sudbinu svog grada i ostavlja konkretan trag u zajednici – stoji dubok jaz. Kada se društveni angažman svede na periodične tribine u sigurnim prostorima, bez stvarne političke hrabrosti i bez ikakvog vidljivog rezultata u godinama koje su prošle, takav aktivizam ostaje tek simulacija brige za grad.
Tuzla sasvim sigurno može i mora bolje – ali to „bolje“ neće doći iz recikliranih panel-diskusija onih koji su jednom već pokazali kako se autentična narodna energija pretvara u praznu priču.
E.Sk
