Odluka Gradskog vijeća Tuzla o dodjeli javnih priznanja za 2026. godinu, koja bi trebala predstavljati krunu prepoznavanja autentičnog društvenog, naučnog i humanog doprinosa gradu solnog zrna, pretvorila se u ogledni primjer političkog dodvoravanja masama i potpunog trijumfa populizma.
U susret 25. novembru – Danu državnosti Bosne i Hercegovine, vijećnici su odlučili da najviše gradsko priznanje, Povelju grada Tuzle, dodijele NBA košarkašu Jusufu Nurkiću. I dok niko ne spori sportsku karijeru i humanitarni rad proslavljenog centra, postavlja se legitimno i mučno pitanje: da li je dodjela povelje globalno etabliranim imenima postala najjeftiniji paravan za lokalne političare da skupe nekoliko jeftinih lajkova na društvenim mrežama i operu vlastitu nesposobnost u rješavanju stvarnih problema građana?
Plaketa „PIPOL-u“ kao rijetka svijetla tačka u moru kompromisa
Jedina odluka koja ne ostavlja prostor za cinizam jeste dodjela Tuzlanske plakete Udruženju porodica i prijatelja djece oboljele od leukemije i drugih malignih oboljenja „PIPOL“ Tuzla. Njihova nadljudska borba za živote najmlađih jeste suština onoga što javno priznanje mora nositi. No, stiče se utisak da je upravo ovakvo priznanje iskorišteno kao moralni štit kako bi se lakše progurala imena sa spiska za Tuzlansku lentu.
Kafane i estradizacija lokalne historije: Kome ide Tuzlanska lenta?
Prava demonstracija degradacije kriterija ogleda se u dodjeli Tuzlanske lente, gdje se u istu ravan stavljaju pojedinci sa višedecenijskim društvenim radom, fudbaleri i – ugostiteljski objekti!
Na listi dobitnika našli su se Almir Žilić, Ljubica Muharemagić, fudbaler Said Husejinović, Udruženje građana „Buđenje“, ali i Ugostiteljska radnja Caffe bar „Sloboda“ Tuzla.
Dodjela zvaničnog gradskog priznanja privatnom ugostiteljskom objektu – ma koliko kultni status imao među lokalnom rajom – postavlja opasan presedan. Umjesto da javna priznanja budu stimulans za naučni, pedagoški, kulturni i privredni uzlet grada koji se guši u komunalnim problemima, ona su svedena na nivo komšijskih kompromisa, kafanskih zasluga i podilaženja biračkom tijelu.
Dan državnosti u sjeni političkog teatra
Javna priznanja trebala bi se dodjeljivati za istinski „razvoj lokalne zajednice i unapređenje uslova života“. U praksi, građani Tuzle su dobili još jednu predstavu u kojoj lokalna vlast demonstrira manjak vizije, pretvarajući svečanu sjednicu za Dan državnosti u pozornicu populističkog samoreklamiranja.
Kada se najviša priznanja jednog industrijskog, univerzitetskog i historijskog centra dijele po principu „hljeba i igara“, jasno je da populisti više i ne kriju koliko potcjenjuju inteligenciju vlastitih sugrađana.
V.B.
