Vraćaju se bijeljinske džamije, jedna po jedna. Vraćaju se, izranjaju iz blata etničke mržnje, iz mraka destrukcije i haosa, iz pepela paklenog plana uništenja jednog naroda, njegove istorije, kulture i religije. Svako sjećanje na rušenje džamija i danas se, bar u mom slučaju, sudara sa nevjericom. Kako je to bilo moguće? I zašto se i danas šuti o tome, pogotovo šute akteri i sljedbenici velikosrpske ideologije, koja je ostavila toliko krvavih tragova na licu nekadašnje zajedničke domovine? Za svaki drugi zločin koji se pomene oni imaju nekakav odgovor, makar i apsurdan: i drugi su činili zločine, mi smo se samo branili, muslimani su ubijali sami sebe, i tome slično. Samo za rušenje džamija nemaju objašnjenje i ne žele ga čuti. Što je razumljivo.Историја
====== ====== o ====== ======
Piše: Jusuf Trbić
Jer, Miloševićeva i Karadžićeva armada je radila po preciznom jedinstvenom planu eliminacije Bošnjaka sa teritorija koje treba da pripadnu Velikoj Srbiji. Jedna od važnih stavki tog plana bila je brisanje identiteta žrtava, posebno kulturnog identiteta, brisanje njihove istorije, tradicije, religije i svih znakova njihovog postojanja pod ovim nebom. U tom cilju donijet je i plan rušenja džamija i svih drugih muslimanskih vjerskih objekata, kao konačnog koraka u eliminisanju nepoželjnog naroda. To isto su učinile i snage pod Bobanovom komandom. Uništeno je 614 džamija, 218 mesdžida, 69 mekteba, 4 tekije, 37 turbeta i 405 raznih drugih vakufskih objekata. I to su učinili isti oni koji su tada govorili, a govore i danas, kako se bore protiv zlih muslimana i štite Evropu i njene hrišćanske vrijednosti. Zar je hrišćanski rušiti tuđe bogomolje, i to sve redom, da ne ostane ni kamen na kamenu?
Treba da se zna: u isto vrijeme, na teritoriji koju je kontrolisala Armija BiH ostale su nedirnute stare crkve u Sarajevu, Tuzli, Bihaću, Zenici, pa čak i Srebrenici. I ne samo to: te crkve, recimo u Tuzli i Sarajevu, bile su popravljane i obnavljane i u toku i nakon rata, jer su bile oštećene granatama Mladićeve vojske. Neke srpske crkve Mladićeva vojska je namjerno uništavala, da bi srpsko stanovništvo natjerala da napuste svoja sela i gradove, koji su ostajali na „tuđoj“ teritoriji. Neke crkve zaista su oštećene, namjerno ili u ratnim sukobima, ali nije bilo ni govora o planskom i sistematskom rušenju, kao u slučaju džamija.
Ne treba zaboraviti ni ovo: prema zvaničnim podacima namjerno i ciljano su ubijena 102 civila, službenika Islamske zajednice, među njima i 6 glavnih imama, 61 aktivni i 5 penzionisanih imama. I sve to učinjeno je po detaljnom planu, napravljenom u Beogradu. Na vojnim kartama, koje su bile dio tog plana, sve džamije na teritoriji budućeg entiteta RS označene su kao vojni ciljevi. U Bijeljini su velikosrpski propagandisti, na čelu s Perom Simićem, tvrdili da su džamije bile legitimni vojni ciljevi, jer su u njima, navodno, nekakvi izmišljeni muslimanski borci smjestili oružje. Pa se ubrzo ispostavilo da nije bilo ni tih boraca, ni oružja, niti je bilo ikakvih sukoba i borbi na ulicama Bijeljine. Niti ih je moglo biti. Ubijani su isključivo civili, žene i djeca, pa se to onda nastavilo u Zvorniku, Brčkom i širom teritorije koju su okupirale Karadžićeve snage. A Bijeljinci i oni koji poznaju naš grad lako će shvatiti: sve džamije su u centru grada, a najstarija od njih, Atik džamija, nalazi se nepunih sto metara od zgrade Opštine i pedeset metara od Štaba SDS-a. Unošenje oružja u džamiju vjera zabranjuje, a zamislite pamet koja nekakvo oružje skladišti na takvim mjestima! To odgovara samo pameti onih koji su glupim izmišljotinama pokušavali da opravdaju zločine.
Rušenje džamija u Bijeljini počelo je 13. marta 1993. godine i trajalo je dva dana, a izvele su ga specijalne ekipe srpske vojske, uz asistenciju policije. Policajci su dan prije obilazili bošnjačke kuće u okolini i upozoravali ljude da ne izlaze, a zatim i da brzo poprave polupane prozore i namire crepove na krovovima, da ne bi platili glavom. Srušena je centralna bijeljinska džamija – Atik džamija, koju je sultan Sulejman Veličanstveni sagradio polovinom šesnaestog vijeka, pa Salihbegovića džamija iz osamnaestog vijeka, džamije u Pašinim Baščama (iz sedamnaestog vijeka) i Krpića džamija (1870.), kao i turbe Sadik-age bimbaše. Nakon toga srušene su i džamije u Janjarima (iz 1867.), Atmačićima (1937.), Glinjama (džamija Azizija iz 17. vijeka), u Trnovi (1830.), srušene su sve tri džamije u Janji, među njima i Atik džamija iz vremena Sulejmana Veličanstvenog. Sve su uništene do temelja. I nikoga nije pokolebalo to što svi znaju: da su stare crkve i u Bijeljini i u Janji podignute zahvajujući muslimanima.
A kako bi oni komentarisali sljedeće činjenice?
U srpskim medijima u entitetu RS često ćete naći tvrdnju da na prostoru RS-a postoje najmanje 22 manastira koji su stariji od Amerike. Tekst u Glasu Srpske od 22. decembra 2023. godine nabraja te manastire od kojih su neki sagrađeni prije nego što je Kolumbo otkrio Ameriku 1492. godine. Manastir Glogovac kod Šipova podignut je u 14. vijeku, kao i manastir Gomionica kod Banje Luke, manastir Detlak – 1303. godine, manastir Dobrićevo kod Bileće iz prve polovine 13. vijeka, a manastir Dobrun kod Višegrada polovinom 14. vijeka. Tu su i manastir Osovica kod Banje Luke (kraj 13. ili početak 14. vijeka), Ozren, Papraća, Klisina, crkva u Krupi na Vrbasu, pa manastir Liplje iz 1219. godine, Lovnica kod Šekovića, sagrađena prije 1301. godine, Moštanica na Kozari iz 13. vijeka… Na području Bijeljine su takvi manastir Tavna i manastir u Gornjem Dragaljevcu. I to je, naravno, kulturno blago cijele BiH i svih njenih građana, bez obzira na etničko porijeklo i religiju. Ali, kako u svjetlu ovih činjenica objasniti strašni rušilački pohod na muslimanske vjerske objekte? I kako shvatiti ono što smo učili u školama i slušali na svakom koraku, pogotovo u vremenu agresije na Bosnu i nakon nje: da su Turci samo rušili crkve, ubijali, odvodili djecu i tome slično? Ako je bilo tako, kako su ostali svi ti vjerski objekti, i u tursko i u Titovo doba? I imaju li Karadžićevi sjedbenici ikakvo istorijsko pamćenje i ikakav moral kakav nalaže svaka religija?
Uzaludna su to pitanja. Na njih odgovor nikad nećemo dobiti.
Ali, najvažnije je da se džamije obnavljaju, kao simbol i kao opomena. I kao lekcija koju ćemo valjda jednom i mi naučiti.
