Tek što se ohladila zemlja na beogradskom grobu ratnog zločinca Ratka Mladića, gdje je u prvom redu ponizno stajao pred kamerama i patrijarhom, predsjednik SNSD-a Milorad Dodik ekspresno je promijenio geografsku širinu i scenografiju. Iz šinjela haškog osuđenika uskočio je pravo u ulogu pravoslavnog hodočasnika, zaputivši se u Jerusalem kako bi lično preuzeo hadžijsku gramatu i pred birače u manjem bh. entitetu izašao s novom titulom – kao „hadžija Milorad“.
O ovom duhovno-marketinškom podvigu javnost je ushićeno izvijestio njegov vjerni pratilac i generalni sekretar Marko Romić, upakovanom salvom patetičnih fraza o „dubokim vezama sa svetim gradom“ i „poštovanju koje prevazilazi lični čin“.
Iza te prozirne PR parade krije se prepoznatljiv rukopis:
-
Pranje biografije preko noći: Za samo nekoliko dana, Dodik je prešao put od političara koji na beogradskom groblju demonstrira privrženost ideologiji devedesetih do skrušenog vjernika koji se na Hristovom grobu slika za Instagram.
-
Gramata kao predizborni rekvizit: Priznanje Jerusalemske patrijaršije, koje vijekovima predstavlja lični čin vjere za pravoslavne hrišćane, u rukama laktaškog šefa pretvoreno je u najobičniju političku legitimaciju za pridobijanje glasova i manipulaciju vjerskim osjećanjima naroda.
-
Apsurd na vrhuncu: Posebno je komičan historijski paradoks u kojem čovjek koji godinama gradio karijeru na ksenofobiji i širenju animoziteta prema svemu što nosi orijentalni i islamski prizvuk, sada ponosno maše titulom „hadžije“ – pojmom arapskog porijekla koji je u balkansku tradiciju ušao upravo preko osmanskog naslijeđa.
Kada presuše priče o ekonomskom procvatu, investicijama i platama, režim poseže za provjerenim opijumom za mase. Do podne uz zvuke koračnica i slavljenje genocida, od podneva sa svijećom u ruci na Bliskom istoku – tako izgleda duhovnost po mjeri Milorada Dodika. Hadžijska gramata je u džepu, ali politiku izolacije, zaduživanja i moralnog bankrota neće moći oprati ni sva sveta voda Jerusalema.
