Trebalo je proći puna dvadeset i četiri sata, uz salvu opravdanog zgražavanja javnosti u Bosni i Hercegovini i regionu, da se predsjednica Evropske komisije Ursula von der Leyen udostoji reagovati na beogradski pir i rehabilitaciju Ratka Mladića. No, umjesto jasnog, principijelnog i beskompromisnog šamara Aleksandru Vučiću i režimu u Srbiji, iz Brisela smo ponovo dobili sterilni festival licemjerja, birokratskog kalkulisanja i jeftine diplomatske kozmetike.
Oglasila se šefica Evropske komisije tek nakon što se njena glasnogovornica Paula Pinho dan ranije propisno obrukala pred cijelim svijetom, cinično ustvrdivši kako sahrana navodno „nije bila uz državne počasti“.
Kada su fotografije s lica mjesta – s uniformisanim pripadnicima Vojske Srbije pored odra, ordenjem, vojnom kapom, sabljom i opelom u režiji vrha SPC-a – obišle planetu i demantovale tu bezočnu laž, Von der Leyen je morala gasiti požar. Ali kako ga gasi?
Bira riječi kao po apotekarskoj vagi, pazeći da slučajno ne naljuti beogradskog autokratu:
-
Umjesto direktne osude državnog vrha Srbije, ona koristi blagi, uvijeni eufemizam o „elementima zvanične podrške“ i „prisustvu pojedinih zvaničnika“.
-
Termin državne počasti – koje su bile očigledne svakome ko ima oči – Von der Leyen i dalje kukavički zaobilazi.
-
Za nju je otvoreno vojno i institucionalno slavljenje genocida tek nešto što je „duboko za žaljenje“, dok se prizivanje novih klanja svodi na frazu o „neuspjehu u suočavanju s prošlošću“.
Posebno vrijeđa inteligenciju njena izjava da su „njene misli uz sve žrtve zločina u zemljama bivše Jugoslavije“. To je klasična, providna briselska relativizacija: kada osuđeni arhitekta srebreničkog genocida dobije vojni ispraćaj u prijestolnici države kandidata za EU, evropski zvaničnici sve upakuju u uopćenu formulaciju „svih žrtava“, kako slučajno ne bi morali imenovati genocid nad Bošnjacima i adresirati odgovornost onih koji ga slave.
Dosta je više briselskog „šoka“, „žaljenja“ i ispraznih saopštenja. Ako zemlja koja je kandidat za članstvo u EU organizuje državnu paradu u čast doživotno presuđenog ratnog zločinca, a Brisel na to reaguje mlakim tvitovima bez ijedne konkretne sankcije, onda evropske vrijednosti više ne stanuju u zgradi Berlaymont.
Ovakva snishodljivost prema Vučićevom režimu nije diplomatija – to je direktno ohrabrivanje revizionizma, ponižavanje žrtava i saučesništvo u normalizaciji zla na tlu Evrope.
